Litzmannstadt Getto - Bajka o królewiczu (+playlist)

Łódź o jakiej można marzyć

WSZYSCY JESTEŚMY ODPOWIEDZIALNI

„Prosze powiedzieć czym Łódź różni się od innych miast, bo nie tylko w Łodzi są napisy na murach?“ – po Rdzie Miejskiej, 14 marca 2007 r., uczniowie obserwujący apel Prezydenta Instytutu Tolerancji - Joanny Podolskiej oraz debatę, która nastąpiła później – komentowali przy wyjściu: „Wstyd nam za niktórych radnych. Oni rozumieją i czują mniej niż my“.
Czy Łódź wygląda na tle innych miast gorzej? Niestety wygląda dużo gorzej. Graffiti i bazgroły na murach są prawie we wszystkich miastach świata – ale tylu haseł propagujących agresję i nienawiść, które widzi się w Łodzi, nie ma nigdzie – i mówią to nie tylko goście zagraniczni, czują to także sami mieszkańcy i wstydzą się za swoje miasto.
Tolerancja jest słowem, mającym wiele znaczeń – KOLOROWA TOLERANCJA oznacza jednak zero tolerancji w stosunku do wandalizmu na murach. Nie wystarczy jednak chwytać za pędzle raz w roku. KOLOROWA TOLERANCJA powinna pójść w innym kierunku – powinna stać się świętem łodzian oraz artystów kochających Łódź, i chcących zmienić ją poprzez sztukę.

Ulice hańby. Czy WY tego nie widzicie? - część 2

„Anty-antysemityzm“ – taki tytuł nosił reportaż pokazany w programie TVN „Szkło powiększające“, zrealizowany podczas protestu uczniów w Urzędzie Miasta Łodzi, zorganizowanego przez Instytut Tolerancji.
14 marca 2007 r., łódzkich radnych witali młodzi ludzie trzymający fotografie „łódzkich graffiti“. Niektórzy radni dowcipkowali na ich widok, niektórzy przedstawiciele władzy proponowali, aby schować, usunąć, fotografie z brzydkimi, niecenzurowanymi napisami.
„O to nam właśnie chodzi – chcielibyśmy je usunąć z murów, o to nam chodzi od dawna!“ – mówiła Joanna Podolska podczas apelu do łódzkich radnych – „Właśnie na tych napisach wulgarnych i rasistowskich, pełnych agresji i nienawiści, uczą się czytać łódzkie dzieci. Czytać! To jest taki łódzki elementarz…“
Schwytani na gorącym uczynku „ psełdo -graficiarze“ są zwalniani, bo ich czyn ma ponoć małą szkodliwość społeczną. Jak mówił Komendan Straży Miejskiej – S. Seliga – w 2006 r. zostało złapanych na gorącym uczynku 206 graficiarzy, ale sądy nie wymierzyły wysokich kar. Mieszkańcy Łodzi sami uznali, że żyją w najbrudniejszym mieście Polski! 21 marca kolejni prezydenci, wiceprezydenci i radni miasta chwytają za pędzle, a już dzień później zapominają, że z tym problemem trzeba coś zrobić naprawdę!
Chcemy zmienić wizerunek Łodzi poprzez sztukę. Chcemy, aby znalazły się środki na to, aby prawdziwym artystom dać możliwość upiększania naszego miasta, aby powstawyły wspaniałe murales, jakie można oglądać w Filadelfii czy w Lionie. Zmieńmy wreszcie tę Łódź!!!

KOLOROWA TOLERANCJA 2007

Chcemy opowiedzieć Wam o tych, którzy kochają Łódź i od 2000 roku walczą z obrzydliwymi napiasami na murach naszego miasta, przeciwstawiając się antysemityzmowi, rasizmowi i głupocie ludzkiej. Chcemy pokazać wreszcie, że Łódź to nie tylko bezmyślna nienawiść ziejąca z pobazgranych i odrapanych domów, kamienic, bloków, kościołów, sklepów, dworców, przystanków autobusowych… Prawdziwa dusza Łodzi to grupa ludzi, która walczy z tym zjawiskiem z uporem maniaka, która wierzy uparcie w to, że nasze miasto można zmienić, że Łódź może stać się czysta, tolerancyjna, otwarta, przychylna mieszkańcom, gościom i sztuce!

W tym celu wybraliśmy YOU TUBE – ten najbardziej popularny, współczesny środek dyfuzji medialnej, który w odróżnieniu od mediów tradycyjnych, nie poddaje się cenzurze i autocenzurze. W ten sposób pozostawiamy trwały ślad w wielkiej sieci i docieramy wszędzie. Dzięki tej formie „internetowej telewizji bez granic“, naszą kronikę KOLOROWEJ TOLERANCJI można będzie zobaczyć nie tylko w Łodzi oraz w całej Polsce - także w każdym zakątku świata.
Nasze działanie to forma prowokacji pozytywnej. Śledząc tendencje wszędobylskiego YOU TUBE – filmowego kanału internetowego, który gości wszystko i wszystkich (filmy prywatne, videoart, dokumenty, rzeczy śmieszne i skandaliczne, materiały amatorów oraz profesjonalistów, kręcone przy pomocy kamer lub telefonów kmórkowych) – stworzyliśmy serię krótkich reportaży (ŻYD – JUDE, TRUDNE ROZMOWY, ULICE HAŃBY, KOLOROWA TOLERANCJA, TRUDNE PYTANIA, TRUDNE ODPOWIEDZI, JEZUS CHRYSTUS KOCHA ŁÓDŹ, LUBLINER KLEZMORIM, WSZYSCY JESTEŚMY ODPOWIEDZIALNI, ŁÓDŹ O JAKIEJ MOŻNA MARZYĆ, TOLERANCJA I NIETOLERANCJA), opowiadających działania społeczne i artystyczne, które odbyły się w ramach KOLOROWEJ TOLERANCJI w 2007 roku. Wprowadzając je do wielkiej sieci, użyliśmy przewrotnie „słów kluczy“ ŻYD – JUDE (tytuł pierwszego reportażu). Dzięki tej świadomej prowokacji, ci którzy w internecie szukają materiałów o charakterze antysemickim – trafią na nasze pozytywne filmy, natomiast ci którzy obejrzą nasze reportaże – niestety będą mogli zobaczyć także wiele rzeczy negatywnych i głupich, przekonując się, że antysemityzm, rasizm, dyskryminacja społeczna wszelkich mniejszości (narodowych czy seksualnych) jest poważnym problemem społecznym, który trzeba napiętnować i zwalczać.
W naszej społecznej batalii wielką wagę przykładamy zawsze do edukacji, do rozmów z młodymi ludźmi – bo jesteśmy przekonani, że poprzez pozytywny przekaz zmienimy ich myślenie i tylko dzięki temu zmienimy Łódź. Młodzi ludzie, uczniowie szkół, dzieci są prawdziwymi bohaterami naszych reportaży (to oni zamalowywują napisy, na znak protestu trzymają zdjęcia na schodach UMŁ i rozdają radnym kartki pocztowe „Ulice hańby. Czy WY tego nie widzicie?“, malują murale, uczestniczą w konferencji „Trudne Pytania“, obserwują posiedzenie Rady Miejskiej, ale przede wszystkim jednak udzielają trudnych odpowiedzi…). Niestety to również oni – młodociani chuligani – szpecą mury i nienawidzą Żydów, których nigdy w życiu nie widzieli… Nasze reportaże, poprzez internet, można teraz obejrzeć naprawdę wszędzie – także z uczniami podczas lekcji w szkole, czy z ich rodzicami podczas wywiadówek. Jesteśmy przekonyni, że będą działać wychowawczo – zarówno na młodzież, jak i dorosłych…
YOU TUBE to demokratyczny środek dyfuzji medialnej, w którym obowiązuje wolność słowa i opinii – zachęcamy więc wszystkich Was, abyście oglądajli naszą kronikę KOLOROWEJ TOLERANCJI, komentowali ją, odpowiadali na komentarze innych (czasami będące wyrazem ludzkiej głupoty – jak się już o tym przekonaliśmy), dokonywali subskrybcji, przesyłali filmy dalej, głosowali, a przede wszystkim dołączali do naszego kanału BEZGRANIC proponując własne filmy amatorskie, profesjonalne, artystyczne i społeczne – także poświęcone Łodzi.

AGNIESZKA ZAKRZEWICZ i JOANNA PODOLSKA

TRUDNE ROZMOWY - KOLOROWA TOLERANCJA

„Pomysł właściwie zrodził się w sposób bardzo naturalny, bo w 2000 r. - do prezydenta miasta, a także do gazet – byli mieszkańcy Łodzi wystosowali list otwarty, zwracając się z wielkim żalem do mieszkańców aktualnych i pisząc, że ilekroć wracamy do miasta, które nadal kochamy, jest nam przykro, gdy widzimy te napisy na murach, które nas ranią…“ - opowiada Joanna Podolska, prezes Instytutu Tolerancji. Wtedy, po raz pierwszy – 21 marca (Pierwszy Dzeń Wiosny i Światowy Dzień Walki z Rasizmem), łodzianie: uczniowie, studenci, politycy, dziennikarze, ale także zwykli mieszkańcy - chwycili za pędzle i Łódź trochę przejaśniała. Niestety okazało się, że ta akcja, która była spektakularna i bardzo ważna, która poruszyła wiele w tym temacie – nie załatwiła sprawy.
Od 2000 r., w Pierwszy Dzeń Wiosny, na znak protestu, łódzka młodzież i dzieci wychodzą, aby zamalowywać gwiazdy Dawida oraz antysemickie, obraźliwe i wulgarne napisy – tak się zaczęła KOLOROWA TOLERANCJA.
Nikt – nawet socjolodzy – nie potrafią w sposób racjonalny wytłumaczyć skąd tyle ślepej nienawiści na murach Łodzi związanej z dwoma klubami sportowymi RTS i ŁKS. To się zaczęło 10 – 15 lat temu…

TRUDNE ROZMOWY - Joanna Podolska opowiada o Instytucie Tolerancji

Joanna Podolska, dziennikarka Gazety Wyborczej, opowiada o Instytucie Tolerancji, którego jest prezesem i który powstał w Łodzi, aby przeciwstawiać się antysemityzmowi, rasizmowi, ksonofobii, homofobii i innym przejawom podobnych patologii społecznych. Co może zrobić garstka ludzi skupiona wokół tak małej instytucji? Organizować wystawy, konferencje, akcje, wydawać broszury… Jedną z pierwszych inicjatyw Instytutu Tolerancji była wystawa „Dzieci z łódzkiego getta“ zorganizowana przy współpracy Archiwum Państwowego w Manufakturze w 2004 r., której towrzyszyło wydanie zeszytu pamiątkowego w trzech językach. Później odbyła się wystawa „Okna Bałut“ przedstawiająca fotomontaż zdjęć Mendla Grosmana wtopionych w szyby domów stojących na obszarze Litzmannstadt Getto. Zostały zorganizowane konkursy plastyczne dla szkół oraz wydany plakat „Żydzi gaz…“ na którym obok antysemickiego napisu zrobionego na ulicy naszego miasta znalazły się dwie fotografie osobistości, z których Łódź i Polska są dumne: Artur Rubinstein i Julian Tuwim. W końcu Instytut zorganizował wystawę obrzydliwych napisów szpecących łódzkie mury...